همه انگشتان من

احتمالا خبر عرضه Mac Book Air محصول جدید اپل رو شنیدید. طبق معمول اپل با یک محصول خارق العاده و جدید همه رو هیجان زده کرده. تب گوشی های iPhone هنوز کاملا فروکش نکرده که اپل این لپ تاپ رو به بازار عرضه کرده.

اما بحثی که الان میخوام مطرح کنم نه در مورد ضخامت کم این لپ تاپ ( 4 تا 19 میلیمتر) خواهد بود نه در مورد وزن ناچیزش (1.36 کیلوگرم)، نه پردازنده 1.8 مگاهرتزی دو هسته ای اینتل و نه رم 2 گیگا بایتی این محصول.

چیزی که این محصول رو از رقباش متمایز میکنه Touch Pad یا همون صفحه لمسی که به جای ماوس ازش استفاده میشه. برای اولین بار یه صفحه Multi Touch برای استفاده معمولی توی یه لپ تاپ بکار برده شده. صفحات مالتی تاچ میتونن همزمان اثر و حرکت بیش از یک انگشت رو احساس کنن و بهش پاسخ بدن. مثلا با قرار دادن دو انگشت وسط این صفحه و دور کردنشون از هم میتونین یه تصویر رو بزرگ کنین یا با حرکت برعکس کوچکش کنین. با قرار دادن دو انگشت با کمی فاصله از هم و چرخوندنشون میتونید عکس رو بچرخونید یا با حرکت سه تا انگشت با هم به چپ یا راست میتونین کار دکمه های Back و Forward رو انجام بدین. نمونه های عملی این کارها رو میتونین توی ویدیوهایی که خود اپل برای معرفی محصولش گذاشته ببینین.

اولین بار استفاده از این نمونه صفحه های لمسی رو توی سایت YouTube دیدم که در واقع یک نمونه آزمایشی و در حد یک ایده بود. کمی بعدتر نمونه کاربردی ترش رو با نام Microsoft Surface دیدم. این سیستم در واقع رابطه بین انسان و کامپیوتر یا در واقع همون اینترفیس رو بسیار طبیعی تر و انسانی تر میکنه. اما فکر نمیکردم این تکنولوژی (صفحات لمسی چندگانه) به این سرعت راهشون رو به کاربردهای عمومی و معمول باز کنن. گرچه هنوز تا ترکیب کاملشون با صفحه نمایش و یک Surface خونگی راه زیادی مونده. اما توی این این دوره راههای طولانی هم در مدت زمانهای خیلی کوتاهی طی میشن.

شاید در آینده همزمان با ناهار خوردن ایمیل هاتون رو هم روی صفحه همون میز ناهارخوری چک کنید یا دیگه لازم نباشه غیر از میز تحریر توی فکر خرید میز کامپیوترهم باشید.

پی نوشت:

چون همه صفحاتی که لینکهاشون توی این صفحه آورده شده محتوی فایلهای ویدیویی هستند و حجمشون بالاست اگر اینترنت پرسرعت ندارید ازشون صرف نظر کنید.

یکشنبه 30 دی 1386

گیتاریست های دیروز، کاربران امروز

به احتمال زیاد شما هم دوره ای را به یاد دارید که کلاس موسیقی رفتن و گیتار زدن جزء لاینفک زندگی نوجوانان و جوانان شده بود. موجی که فراز و فرودش چند سالی بیشتر طول نکشید. اما در تمام طول این چند سال به نوعی مد و ابزار خودنمایی تبدیل شده بود. این به اصطلاح پاپ شدن و رواج بدون منطق و دلیل و قاعدتا زودگذر انگار الان دامنگیر دنیای کامپیوترها هم شده. درواقع نفوذ شدید کامپیوتر در جامعه و کاهش قیمت “قدرت پردازش” سیستم ها باعث رواج نوعی فرهنگ پاپ در دنیای دیجیتال شده.

الان کافی نت ها و گیم نت ها با سرعتی شبیه به سرعت تشکیل کلاس های آموزش گیتار مثل قارچ از هر گوشه و کناری سر در می آورند. آگهی های آموزش پیشرفته ! VB.NET و #C همانند آگهی های آموزش گیتار کلاسیک و فلامنکو در و دیوار شهر را پر کردن و این وسط دریغ از یه شرکت نرم افزاری درست و حسابی و دریغ از یه برنامه نویس توانا. سر یک دوره آموزش #C به چشم خودم دیدم که دانشجوی کارشناسی رشته کامپیوتر حتی اسم برنامه نویسی شیء گرا رو نشنیده !!!امروز وجود کامپیوتر توی هر خونه ای امری اجتناب ناپذیر به نظر میرسه. این به خودی خود بد نیست اما اگه به ترکیب سخت افزار و نرم افزار و نحوه استفاده از این سیستم ها نگاه کنیم انگار یه چیزی این وسط لنگ میزنه. یه ترکیب نمونه اش رو که شاید کمی با اغراق به نظر برسه ولی چندان غیرواقعی نیست، اینجا آوردم:

CPU: Intel core 2 Duo / Ram: 1 GB DDR2 667 / Hard: 160 GB SATA2

Graphic: GeForce 256 MB / Optical Drive: DVD RW / Monitor: 17″ LCD

تقریبا همه این قطعات رده بالای بازار توی یک کیس پر زرق و برق با چهار تا فن اضافه و رقص نور و غیره جمع شدن. مانیتور 17 و کیبورد مالتی مدیا و . . . بهشون اضافه شده. سیستم عامل هم که دیگه با این اوضاع کمتر از Vista نمیشه.

اما نرم افزار هاش:

Yahoo Messenger / Media Player

همین و السلام. البته اسم چند تا بازی رو هم خودتون به دلخواه بهش اضافه کنین. آنتی ویروس ؟ (چی هست اصلا ؟ ) آفیس ؟ (کاربردی نداره) آکروبات؟ (ها ا ا ا ؟) یه برنامه حسابداری، نقشه کشی، گرافیک، یه برنامه ای که بشه گفت این سیستم یه استفاده ای هم ازش میشه ؟ (وجود خارجی نداره) هیچ سیستم منظم و مرتبی برای فایلها و فولدرها وجود نداره. یا مستقیما روی دسکتاپ کپی میشن یا توی یه هزارتویی از NewFolder های مختلف گم میشن. آپدیت کردن و نصب وصله های امنیتی که کلا تعطیل. معمولا هم هفته ای یکبار برای نصب بازی جدید، رفع مشکل سیستم، نصب قطعه جدید و . . . باید یه سری سیستم رو ببرن سراغ شرکت مربوطه. اوضاع اونجا هم که برای حذف یه برنامه ویندوز عوض میشه و مشکل نصب نبودن درایور کارت گرافیکی با تعویض کارت حل میشه و غیره هم بمونه برای بعد. این وسط فقط یه سئوال بوجود میاد که :

به چه دلیل ؟ چرا ؟

گاهی به نظرم میرسه که این کاربران امروز همون گیتاریست های دیروز هستن که فقط گیتارهاشون رو فروختن و یه اسباب بازی جدید خریدن.